Apartamenty i Pokoje KM Krynica Morskanoclegi Krynica Morskanoclegi 2209_banners 2014-09-05_stenaline_transport_200x200 Image Banner 200 x 200

Smaki polskie - smak Poznania

Czy każdy region Polski ma swoją tradycyjną potrawę? Napewno, możemy z łatwością wymienić tradycyjne produkty poszczególnych regionów. Jednak są regiony, gdzie trudno powiedzieć co jest rzeczywiście tym produktem regionalnym. Na przykład ziemie odzyskane. Ziemie gdzie wymieszała się różne kuchnie, tradycje. Przyjechali tu przecież Polacy z różnych regionów polski, repatryjanci z Litwy, Białorusi, Ukrainy, reemigranci z różnych stron świata.

Dlatego zapewne do wielu potraw przyznaje się wiele regionów Polski, np. do babki ziemniacznanej (potrawa przygotowana na bazie tarkowanych ziemniaków) przyznaje się Warmia, Kurpie, Podlasie, polscy Tatarzy,  Polacy z dawnych kresów i zapewne wielu innych.

Do regionów o charakterystycznej kuchni należy Wielkopolska. Tutaj od XIX  wieku decydującą rolę w kuchni odgrywały ziemniaki, zwane przez Wielkopolan kartoflami lub pyrami. Potrawy z ziemniaków i mąki stanowiły dla nich podstawowe wyżywienie. Zapewne stąd mieszkańcy Wielkopolski często nazywani są poznańskimi pyrami. Mięsa i ryb jadano tutaj mało, szczególnie ryb, które uważano za postne.

Najbardziej popularne potrawy:

ślepe ryby  - zupa z ziemniaków
rzadkie pyrki - kluski z surowych ziemniaków
szare kluchy - kluski z surowych ziemniaków
pyry z gzikiem - ziemniaki z białym serem ze śmietaną i cebulą lub szczypiorkiem
plyndze - placki ziemniaczane
szagówki - kluski z ziemniaków i mąki krojone na ukos)
kulanki - okragłe kluski z surowych ziemniaków
kluchy na łachu  - parowce - pyzy drożdżowe, gotowane na parze, podawane do mięs i sosów
pieczona kaczka - podawana z pyzami i modrą kapustą
galart - zimne nóżki - galaretka z mięsa
rogaliki świętomarcińskie - rogaliki nadziewane masą migdałowo - orzechową.

 

Przepisy z kuchni poznańskiej
Szare kluchy. Kluski z surowych ziemniaków Pyry z gzikiem - twaróg z cebulką albo szczypiorkiem

2kg ziemniaków, 2 jaja, 10 łyżek mąki pszennej, 59g słoniny, 2 cebule, sól

Obrane, umyte ziemniaki należy zetrzeć na tarce o małych otworach. Sok lekko odcedzić. Do ziemniaków dodać mąkę, jaja, wymieszać i doprawić do smaku. Małe porcje ciasta wrzucać łyżką do wrzącej, osolonej wody. Gotować ok. 5 min. Drobno pokrojoną słoninę stopić i podsmażyć z posiekaną cebulą. Ugotowane kluski odcedzić. Podawać polane tłuszczem z kwaszoną kapustą lub gotowaną marchewką.

1/2kg twarogu,1 cebula lub pęczek szczypiorku, 1 szklanka śmietany, sól

Wymieszać śmietanę z twarogiem i drobno pokrojonym szczypiorem lub cebulą. Posolić do smaku. Podawać z ziemniakami w mundurkach.

Pyzy poznańskie (kluch na łachu) Kaczka z jabłkami

20dag drożdży, 400g mąki, 1 szklanka mleka, 2 jaja, 2,5 łyżeczki margaryny, 0,5 łyzeczki cukru, sól

Drożdże, cukier, wymieszać z łyżką ciepłego mleka i łyżką mąki. Odstawić do wyrośnięcia w ciepłym miejscu. Resztę mąki przesiać, połączyć na stolnicy z  mlekiem, jajami, solą i wyrośniętym rozczynem. Wyrobić dobrze ciasto, aż się pojawią pęcherzyki powietrza. Dodać stopioną margarynę, wymieszać i odstawić do wyrośnięcia. Garnek z wrzącą wodą obwiązać czystą lnianą ściereczką. Na sciereczkę układamy uformowane małe kulki z ciasta. Gotować pod przykryciem ok. 20 min. Pyzy podaje się z kaczką i z czerwoną kapustą.

1 kaczka, 1kg jabłek, sól, pieprz, majeranek, kilka ząbków czosnku, oliwa z oliwek

Kaczkę umyć i osuszyć. Natrzeć z zewnątrz i w srodku mieszanką z soli, pieprzu, majeranku i roztartego czosnku. Odstawić  na ok. 2 godziny w chłodne miejsce. 3 jabłka obrać, pozostałe przeciąć na pół i usunąć gniazda nasienne. Do środka kaczki włożyć tyle jabłek ile się zmieści, następnie zapiąć kaczkę wykałaczką lub zszyć. Piec w naczyniu z oliwą w temp. 200 stopni ok. 2 kg. Należy liczyć - 40 min na kazdy kilogram plus 20 minut na dopieczenie. Po 15 minutach pieczenia dolać wrzącej wody i co jakiś czas polewać kaczkę, aby nie była sucha. Po upieczeniu, kaczkę kroi się po ok. 15 minut - inaczej będzie mało soczysta i twarda.

Źródło: "Smak poznania", opracowanie Miasto Poznań, Wydawnictwo Miejskie 2010.

 

Z Wielkopolski 2 produkty - wielkopolski ser smażony i rogal świętomarciński został zarejestrowane  przez Komisję Europejską jako polskie produkty regionalne i tradycyjne.

W Polsce jednostką odpowiedzialną za prowadzenie systemu rejestracji produktów o określonym pochodzeniu geograficznym i specyficznej, tradycyjnej jakości, w rozumieniu przepisów unijnych jest Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Wielkopolski ser smażony wytwarza się ze zgliwiałego twarogu, zgodnie z przekazywaną z pokolenia na pokolenie recepturą. Ma  on wspaniały i niepowtarzalny smak . Dla wielu osób z Wielkopolski, które przeniosły się w inne strony kraju ser ten jest jednym ze smaków dzieciństwa i rodzinnego domu. Wytwarzanie sera smażonego właściwe było tylko dla Wielkopolski Zachodniej z Równiną Nowotomyską i dla Wielkopolski Centralnej. Poza Wielkopolską smak tego sera znano na terenach dolnego Śląska, Pałuk i Pomorza. Ser smażony, produkowany w Nowym Tomyślu, którego procedura wytwarzania oparta jest na wieloletniej tradycji.

Rogal świętomarciński od co najmniej 150 lat cieszy się w Poznaniu niesłabnącą popularnością i powodzeniem. W świadomości Poznaniaków i Wielkopolan rogal jest ściśle związany z obchodami dnia św. Marcina przypadającymi na 11 listopada, który jest także patronem głównej ulicy w mieście. Tego dnia zjada się tony tego specjału.

Za prekursora wypieku rogali uważa się cukiernika Józefa Mezera. W roku 1891 r. aby uczcić imieniny św. Marcina - patrona piekarzy i miłości do bliźniego,  przyniósł on pod kościół upieczone rogaliki i rozdawał biednym. Zrobił to pod wpływem kazanie proboszcza parafii Św. Marcina ks.Jana Lewickiego, który namawiał parafian aby uczcili imieniny patrona kościoła jakimś uczynkiem miłosierdzia skierowanym do niezamożnych mieszkańców miasta. Na następny rok rogaliki pod kościół przynieśli również inni cukiernicy, a w 1901r zwyczaj wypieku przejęło Stowarzyszenie Cukierników. I tak powstała tradycja wypiekania rogalików, która przetrwała do dzisiaj.

Rogalik jest chętnie jadany i ofiarowywany gościom niemal przez cały rok.

Według legendy jego kształt to wizualizacja snu jednego z poznańskich piekarzy. Ujrzał on we śnie św. Marcina na białym koniu wjeżdżającego do miasta. Koń potknął się i zgubił złotą podkowę. Cukiernik uznał to za znak i postanowił upiec ciasto w takim kształcie.

W ramach projektu produkt regionalny i tradycyjny tworzy się także Listę Produktów Tradycyjnych. Na Listę wpisywane są produkty, których jakość lub wyjątkowe cechy i właściwości wynikają ze stosowania tradycyjnych metod produkcji, stanowiące element dziedzictwa kulturowego regionu, w którym są wytwarzane, oraz będące elementem tożsamości społeczności lokalnej. Przy czym, za tradycyjne uważa się metody produkcji wykorzystywane od co najmniej 25 lat. Lista Produktów Tradycyjnych ma na celu rozpowszechnianie informacji o produktach wytwarzanych tradycyjnymi, historycznie ugruntowanymi metodami.

Z województwa Wielkopolskiego  na liście produktów tradycyjnych znajduje się 82 produkty.


Booking.com
© Copyright 2009 by Fantour - all rights reserved